โศกนาฏกรรมกับความรัก

เชื่อในรักแท้หรือเปล่า?

ตลอดเวลาที่ผ่านมาในปัญญาในสมองขี้เรื่อยของผม (ตอนแรกกะจะเล่นมุขในปัญญานิรันด์กุล แต่ก็ไม่รู้จะตลกไปทำไม คือแบบว่าเพ้อเจ้อ) คำถามนี้ตามถามในหัวผมเสมอเหมือนเด็กน้อยคอยคำตอบจากผู้ใหญ่ ผมคิดว่ามันคงเป็นห้วงคำนึงที่นึกถึงแต่ประโยคนั้นและคล้ายว่าสอดคล้องกับความต้องการทางความรักที่อยากได้ไม่แฟนไม่ใช่คะแนนสงสารเพราะฉันไม่ขอทาน ก็ว่ากันไป แต่ทุกคำถามมีคำเฉลยเสมอ แน่นอนคำตอบของคำถามนี้ซึ่งไม่มีนัยยะทางการเมืองแม้แต่น้อย (บอกทำไม)

"ผมเชื่อ"นี่คือคำตอบ...

เพราะอะไรถึงเชื่อ?เพ้อเจ้อหรือเพ้อฝัน?

เพราะตอนนี้ผมอินเลิฟ ผมยอมรับผมเป็นคนเจ้าชู้ คบผู้ชายไม่เลือกหน้า(ล้อเล่น ผมชายแท้) เหตุผลไม่เป็นจริงความแม้แต่นิดส์ (ส์) ไม่เป็นความจริงว้อยยยยย ไม่ใช่จริงความ T_T

แท้จริงแล้วสิ่งที่ทำให้คนน่ารักน่าชัง ส่วนใหญ่จะโดนชังมากกว่าโดนรัก อย่างผมนี้ ได้เชื่อว่ารักแท้มีอยู่จริง คือ ความบังเอิญ ทำไม ทำไม ทำไม ทำไมถึงต้องบังเอิญ ก็เพราะมันไม่บังอรไงเล้า - -'

บังเอิญให้เรามาคู่กัน บังเอิญให้เรามาเจอกัน บังเอิญให้เรามาพูดมาคุยมานินทาคนอื่นกัน บังเอิญสร้างมิตรภาพ หลายคนสงสัย เอะ บังเอิญกับพรหมลิขิตเหมือนกันมั้ย ขอตอบว่า แล้วแต่จิตใต้สำนึก^^ ถ้ามองในสัจธรรมก็คงเหมือนกัน

รักแท้ต้องตามหามั้ย?

ไม่นะ ผมว่า วันนึงความบังเอิญจะนำเราพบกับคนนั้น

ถ้า เจอ คนนั้น คนที่คิดว่าใช่ ความบังเอิญ พาเรามาพบเขาแล้ว..

อย่ายืดยาด ตรวจสอบกลิ่นปาก ตรวจสอบกลิ่นเต่า

แล้วเข้าไปจีบเขาเลยโว้ยยยยยยยยยย....

ขอให้รอความบังเอิญแค่ความรักอย่างเดียว...