โศกนาฏกรรมกับความรัก

กางเกางในสีขาวขาด.. .. .. ..ขาดความใหม่

ถุงเท้าสีขาวคู่ใหม่

ร้องเท้าหนังสีดำ..คู่ใหม่

แต่ชีวิตยังเหมือนเดิม กี่วันเวลาที่ผ่านไปชีวิตยังกลับเหมือนเดิม ...เหมือนวันนั้น

วันจันทร์ที่ 4 หลังจาก 3 วันก่อนเป็นวันพฤหัสบดีที่ 4 ของเดือน 4 เมษยาน เร่าร้อน

ตอนกลางคืนดวงดาวที่พร่างพราย ไม่เคยคลายความเหงาในสายลมหนาวที่พัดผ่านหัวใจ

เต็มๆ

เรื่องมันเกิด มันมีเรื่องขึ้นในคืนนั้น ตอน 4 ทุ่ม 44 นาที

ผมเดินออกมาจากในบ้าน มายืนอยู่ตรงดวงไฟ ของเสาไฟสูงเทียบเท่าตึก 3 ชั้น

แน่นอนที่สุดผมอยู่บนดาดฟ้าของตึก 3 ชั้น และผมก็ยืนมองแสงสว่าง

ที่ไม่ใช่แสงสว่างชี้นำทางพาชีวิตเจริญ

ที่ไม่ใช่แสงสีเสียงตามคณะทีมงานมิวสิคต่างๆ

มันเป็นแสงของสว่างเพื่อนำทางของยานพาหนะ

มันมีหน้าที่...มันมีประโยชน์...มันมีค่า......มันเดียวดาย

ชีวิตที่ยืนอยู่คนเดียว ชีวิตที่มีแมลงมาพัวพัน ย่ำยี

เสี่ยงอันตราย เมื่อไม่รู้ว่าวันไหนคืนใดจะมีกระโปรงเหล็กมาทิ่มเข้า..เพราะประมาท..เพราะเมา

ผมเมา ผมไม่รู้

แต่กูเจ็บ ...ผมคิดว่าเสาไฟ คงคิดเช่นนั้น

ชีวิตผมวันนี้มันไม่ได้แตกต่างไปกว่าเสาไฟต้นหนึ่ง

โดดเดี่ยว เรื่องราวต่างต่าง ความทรงจำใหม่เก่ากำลังเข้ามา แล้วผ่านเลย

รถยนต์ต่างขับเคลื่อนไป มอไซค์ต่างแว๊นแป๊นกันต่อไป ผ่านไป ผ่านมา

ฝนตก เรื่องของฝน

ดาวตก เรื่องดาว

สอบตก เรื่องของผม

นานแล้วนะที่ชีวิตขาดความสดชื่น

นานแล้วนะที่ชีวิตเหมือนนั่งรถบัสคันใหญ่เดินทางออกไปไกลแสนไกล....ไร้จุดหมาย มีแต่จะไปจุติ

นานแล้วนะ......ที่ไม่ได้เจอเธอ

คิดถึง