โศกนาฏกรรมกับความรัก

ระยะเวลาของการพักร้อน (สำหรับคนทั่วไปอาจเรียก พักการเรียน)

ผมได้ทำความรู้จักกับสิ่งต่างๆ มากมาย
ได้เชื้อเชิญความทุกข์เข้ามานั่งกับสายลมให้พัดผ่านตัวผมไป
ได้อยู่กับครอบครัวอีกแบบ ซึ่งรู้สึกดีไปอีกอย่าง แบบที่ไม่เครียดกับการเลิกเรียนจากโรงเรียน

ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด ที่คุณครูตัวใหญ่ มักจะกล่าวเตือนสติ ปลุกใจ ในการเรียนเสมอ
คุณครูที่ซึ่งบอกว่า "เงินที่พวกเราในหมู่นักเรียนนำมาใช้ที่โรงเรียนนั้น มาจาก น้ำตาของพ่อแม่"
น้ำตา ที่เหน็ดเหนื่อยกับการทำงาน ทำทุกวิถีทางที่สุจริตวิธี เพื่อนำเงินมาให้ลูกไปโรงเรียน
ได้เห็นลูก มีการศึกษา

และช่วงพักร้อนนี่เอง

ผมได้เห็นคนเหล่านั้นจริงๆแล้ว ผมได้สัมผัสถึงความเหนื่อยล้าในดวงตาสีดำ

สืบเนื่องจากบ้านผมทำกิจการร้านขายยา และเป็นผมที่ต้องช่วยเฝ้าร้าน
(ตอนนี้เองที่ทำให้ผมรู้สึกว่าเงินแต่ละบาท หายาก และต้องใช้ความอดทน)
บางวันก็จะเจอ ลุงป้าน้าอา พากันมาซื้อยา

ผมได้เคยถามว่าทำไม ถึงไม่ไปหาหมอ
(ตัวผมเองไม่ได้ขายยาหรอกครับ ให้คนโตเขาขายดีกว่า ผมทำได้แค่ช่วยบริการ)

สิ่งที่ผมได้ยินจากคำตอบ
คือไม่อาจจะไปเสี่ยงเสียเงินจำนวนหนึ่ง ที่พวกเขาถือว่ามันเยอะพอควร
กับการรักษา

พวกเขาเอาเงินส่วนนั้น เก็บไว้ให้ลูก ให้หลาน ไปโรงเรียนดีกว่า
ขอแค่ยา บรรเทาความเจ็บปวด อย่างนี้ เขาก็พอใจแล้ว
รอยยิ้ม จากใบหน้า ที่โดนแสงแดดแผดเผา

ผมรู้สึกว่า ผมรักแม่ขึ้นมาอีก เพราะแม่เคยเป็นเช่นนี้
ตอนสาวๆแม่ก็เคยเป็นแบบนี้ เคยเหนื่อยแบบนี้ เพื่อเก็บเงินให้ลูกเรียน ในวันข้างหน้า
พูดไม่ถูกเลย

สิ่งที่อยากบอกที่สุด

ตอนเย็นหลัง 16.00 น. ผมมักจะเห็นน้องสาวกระโปงเหี่ยน ปากแดง
มาเติมเงินออนไลน์ข้างบ้านผม
เติมให้ตัวเอง เติมให้คนรัก พร้อมเบิ้ลเครื่องพาหนะ 2 ล้อ ออกตัวล้อฟรี หายวับไปที่หัวโค้ง

ผมอดคิดสงสัยไม่ได้ว่า.. เขาจะเติมเต็มความรักให้คนที่เหนื่อยเพื่อเขาไหม?

ความรู้สึกของผม
เหมือนแสงของหลอดไฟนีออนขนาดกลาง 4 หลอดที่กำลังไล่ปิดแสงตัวเอง ในห้องทึบ

เฮ่อ..


เวลาของการพักร้อนของผม ใกล้จะหมดลง แล้ว

MSN ทุกวัน คงจะหมดลงเสียที

ถึงคราวของคนเป็นลูกได้เวลาทำ'หน้าที่'ของตัวเองเสียที


ตลอดการพักร้อนนี้ ผมได้เสพดนตรี ได้อ่านบทความดีดี
ที่พิเศษ
ผมมีโอกาสคบกับผู้หญิงคนหนึ่งด้วย ก็รู้สึกดีมากๆ เพราะแอบชอบมานาน



รู้สึกว่าตัวเองมีพลัง อยากเรียน
ผมเชื่อว่า "ไม่มีคำว่าสายกับการเรียน"



ขอให้โลกรักผม

ขอให้โลกรักคนที่เข้ามาอ่านด้วยครับ ไม่อ่านด้วยครับ

...

เครดิต ขอบคุณเพลงจาก http://codeblog.exteen.com