ระยะเวลาของการพักร้อน (สำหรับคนทั่วไปอาจเรียก พักการเรียน)

ผมได้ทำความรู้จักกับสิ่งต่างๆ มากมาย
ได้เชื้อเชิญความทุกข์เข้ามานั่งกับสายลมให้พัดผ่านตัวผมไป
ได้อยู่กับครอบครัวอีกแบบ ซึ่งรู้สึกดีไปอีกอย่าง แบบที่ไม่เครียดกับการเลิกเรียนจากโรงเรียน

ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด ที่คุณครูตัวใหญ่ มักจะกล่าวเตือนสติ ปลุกใจ ในการเรียนเสมอ
คุณครูที่ซึ่งบอกว่า "เงินที่พวกเราในหมู่นักเรียนนำมาใช้ที่โรงเรียนนั้น มาจาก น้ำตาของพ่อแม่"
น้ำตา ที่เหน็ดเหนื่อยกับการทำงาน ทำทุกวิถีทางที่สุจริตวิธี เพื่อนำเงินมาให้ลูกไปโรงเรียน
ได้เห็นลูก มีการศึกษา

และช่วงพักร้อนนี่เอง

ผมได้เห็นคนเหล่านั้นจริงๆแล้ว ผมได้สัมผัสถึงความเหนื่อยล้าในดวงตาสีดำ

สืบเนื่องจากบ้านผมทำกิจการร้านขายยา และเป็นผมที่ต้องช่วยเฝ้าร้าน
(ตอนนี้เองที่ทำให้ผมรู้สึกว่าเงินแต่ละบาท หายาก และต้องใช้ความอดทน)
บางวันก็จะเจอ ลุงป้าน้าอา พากันมาซื้อยา

ผมได้เคยถามว่าทำไม ถึงไม่ไปหาหมอ
(ตัวผมเองไม่ได้ขายยาหรอกครับ ให้คนโตเขาขายดีกว่า ผมทำได้แค่ช่วยบริการ)

สิ่งที่ผมได้ยินจากคำตอบ
คือไม่อาจจะไปเสี่ยงเสียเงินจำนวนหนึ่ง ที่พวกเขาถือว่ามันเยอะพอควร
กับการรักษา

พวกเขาเอาเงินส่วนนั้น เก็บไว้ให้ลูก ให้หลาน ไปโรงเรียนดีกว่า
ขอแค่ยา บรรเทาความเจ็บปวด อย่างนี้ เขาก็พอใจแล้ว
รอยยิ้ม จากใบหน้า ที่โดนแสงแดดแผดเผา

ผมรู้สึกว่า ผมรักแม่ขึ้นมาอีก เพราะแม่เคยเป็นเช่นนี้
ตอนสาวๆแม่ก็เคยเป็นแบบนี้ เคยเหนื่อยแบบนี้ เพื่อเก็บเงินให้ลูกเรียน ในวันข้างหน้า
พูดไม่ถูกเลย

สิ่งที่อยากบอกที่สุด

ตอนเย็นหลัง 16.00 น. ผมมักจะเห็นน้องสาวกระโปงเหี่ยน ปากแดง
มาเติมเงินออนไลน์ข้างบ้านผม
เติมให้ตัวเอง เติมให้คนรัก พร้อมเบิ้ลเครื่องพาหนะ 2 ล้อ ออกตัวล้อฟรี หายวับไปที่หัวโค้ง

ผมอดคิดสงสัยไม่ได้ว่า.. เขาจะเติมเต็มความรักให้คนที่เหนื่อยเพื่อเขาไหม?

ความรู้สึกของผม
เหมือนแสงของหลอดไฟนีออนขนาดกลาง 4 หลอดที่กำลังไล่ปิดแสงตัวเอง ในห้องทึบ

เฮ่อ..


เวลาของการพักร้อนของผม ใกล้จะหมดลง แล้ว

MSN ทุกวัน คงจะหมดลงเสียที

ถึงคราวของคนเป็นลูกได้เวลาทำ'หน้าที่'ของตัวเองเสียที


ตลอดการพักร้อนนี้ ผมได้เสพดนตรี ได้อ่านบทความดีดี
ที่พิเศษ
ผมมีโอกาสคบกับผู้หญิงคนหนึ่งด้วย ก็รู้สึกดีมากๆ เพราะแอบชอบมานาน



รู้สึกว่าตัวเองมีพลัง อยากเรียน
ผมเชื่อว่า "ไม่มีคำว่าสายกับการเรียน"



ขอให้โลกรักผม

ขอให้โลกรักคนที่เข้ามาอ่านด้วยครับ ไม่อ่านด้วยครับ

...

เครดิต ขอบคุณเพลงจาก http://codeblog.exteen.com

นานแล้วนะ.... naan

posted on 01 Aug 2007 12:20 by bandb

กางเกางในสีขาวขาด.. .. .. ..ขาดความใหม่

ถุงเท้าสีขาวคู่ใหม่

ร้องเท้าหนังสีดำ..คู่ใหม่

แต่ชีวิตยังเหมือนเดิม กี่วันเวลาที่ผ่านไปชีวิตยังกลับเหมือนเดิม ...เหมือนวันนั้น

วันจันทร์ที่ 4 หลังจาก 3 วันก่อนเป็นวันพฤหัสบดีที่ 4 ของเดือน 4 เมษยาน เร่าร้อน

ตอนกลางคืนดวงดาวที่พร่างพราย ไม่เคยคลายความเหงาในสายลมหนาวที่พัดผ่านหัวใจ

เต็มๆ

เรื่องมันเกิด มันมีเรื่องขึ้นในคืนนั้น ตอน 4 ทุ่ม 44 นาที

ผมเดินออกมาจากในบ้าน มายืนอยู่ตรงดวงไฟ ของเสาไฟสูงเทียบเท่าตึก 3 ชั้น

แน่นอนที่สุดผมอยู่บนดาดฟ้าของตึก 3 ชั้น และผมก็ยืนมองแสงสว่าง

ที่ไม่ใช่แสงสว่างชี้นำทางพาชีวิตเจริญ

ที่ไม่ใช่แสงสีเสียงตามคณะทีมงานมิวสิคต่างๆ

มันเป็นแสงของสว่างเพื่อนำทางของยานพาหนะ

มันมีหน้าที่...มันมีประโยชน์...มันมีค่า......มันเดียวดาย

ชีวิตที่ยืนอยู่คนเดียว ชีวิตที่มีแมลงมาพัวพัน ย่ำยี

เสี่ยงอันตราย เมื่อไม่รู้ว่าวันไหนคืนใดจะมีกระโปรงเหล็กมาทิ่มเข้า..เพราะประมาท..เพราะเมา

ผมเมา ผมไม่รู้

แต่กูเจ็บ ...ผมคิดว่าเสาไฟ คงคิดเช่นนั้น

ชีวิตผมวันนี้มันไม่ได้แตกต่างไปกว่าเสาไฟต้นหนึ่ง

โดดเดี่ยว เรื่องราวต่างต่าง ความทรงจำใหม่เก่ากำลังเข้ามา แล้วผ่านเลย

รถยนต์ต่างขับเคลื่อนไป มอไซค์ต่างแว๊นแป๊นกันต่อไป ผ่านไป ผ่านมา

ฝนตก เรื่องของฝน

ดาวตก เรื่องดาว

สอบตก เรื่องของผม

นานแล้วนะที่ชีวิตขาดความสดชื่น

นานแล้วนะที่ชีวิตเหมือนนั่งรถบัสคันใหญ่เดินทางออกไปไกลแสนไกล....ไร้จุดหมาย มีแต่จะไปจุติ

นานแล้วนะ......ที่ไม่ได้เจอเธอ

คิดถึง

บางที โลกอาจต้องการความอบอุ่น

บางที คนเราอาจต้องการความโดดเดี่ยว

บางที เราบางคนควรมองมุมเดียวกัน

บางที เราอาจนั่งกินหูฉลามโต๊ะเดียวกัน

บางที เราอาจมองดาวดวงเดียวกัน

บางที ชีวิตก็มีความตลกร้าย

บางที คนเราอาจเป็นไก่ เพราะเราชอบ ขำ'ขัน'

บางที น้าข้างบ้านเราอาจจะเป็นน้องของพี่ที่เป็นเพื่อนของป้าซึ่งมีน้าที่เป็นน้องของแม่ นายกรัฐมนตรี

บางที นายกรัฐมนตรีมี เคยโดดเรียน

บางที ประเทศไทนมีนักการเมืองที่ดี

บางที โลกนี้กลม

บางที คนเราเอื้อเฟ้อเผื่อแผ่

บางที เราอาจไม่เห็น

บางที ชีวิตก็เหมือนกระจกเหงา มองแค่ตัวเรา มีแค่ตัวเรา ในโลกใบที่มีแต่เรา เพียงคนเดียว

บางที นรกดีกว่าสวรรค์

บางที สวรรค์มีห้างสรรพสินค้า

บางที นรกมีผับ

บางที เมาแล้วขับ แต่กลับ 4 ทุ่ม

บางที ไม่ชอบคุยโทรศัพท์ในโรงหนัง ไม่ชอบกินป๊อปคอนเสียงดัง ไม่เคยดูหนังนี้มาก่อน

บางที อยากมีแฟน

บางที อยากอยู่คนเดียว

บางที อยากฟังคำหวาน

บางที ก็แค่อยากโดนด่า คิดถึงนะ

บางที คณิตศาตร์ง่ายกว่าศิลปะ

บางที ดูหนังโป๊ไม่ใช่คนเลว

บางที คนแต่งสูทอาจเตะหมา ท้าผู้หญิง ยิงนักการเมือง (บุคคลที่ชาติหวงแหน)

บางที พ่อผมใหญ่

บางที ผมลูกคนจน

บางที รู้

บางที่ รู้แต่ไม่อยากพูด

บางที พูดเพราะเหลืออด

บางที ชีวิตก็ต้องตั้งคำถาม

บางที ก็เข้าข้างตัวเอง

บางที มีเหตุอยู่บนฐานศิลธรรมของความเป็นมนุษย์

บางที ก็นอนหลับอาจทำให้ลืมเรื่องที่เคยใส่ใจ

บางที โรงเจขนาดเล็ก ตั้งอยู่บน น้ำใจขนาดใหญ่

บางที ขายก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นน้ำใส ไม่ใส่งอกและไม่มีตับ

บางที ชอบดื่มน้ำเต้าหู้ แต่ไม่กินปาท่องโก๋

บางที กินไข่เจียวไม่เอาน้ำมัน

บางที เข้าเซ่เว่น อยากมองหน้าคนขาย

บางที โลกอาจต้องการตัวคุณ